Zakopane położone jest u stóp Tatr, w Kotlinie Zakopiańskiej, nad dopływem Białego Dunajca - Zakopianką . Malowniczo położone na wysokości 838 m nad poziomem morza - jest najwyżej położonym miastem Polski.

Zakopane powstało w XVI wieku jako osada na miejscu gdzie zlokalizowane wcześniej były sezonowe osady pasterskie. Pierwszy (zaginiony) przywilej osadniczy został wydany i zatwierdzony przez króla Michała Wiśniowieckiego przywilejem osadniczym w 1670 roku, chociaż niektóre źródła podają, że istniał dokument wydany prawie 100 lat wcześniej przez Stefana Batorego. Jak podają źródła W 1676 roku wieś liczyła 43 mieszkańców. Pierwotnie osada należała do Króla Polskiego, na wstępie przeszła w ręce cesarsko-królewskiego skarbu austriackiego. Ponieważ w XVIII wieku w trakcie poszukiwań górniczych odkryto w Tatrach złoża złota, srebra, miedzi i rudy żelaza, Zakopane szybko stało się miastem przemysłowym m.in. wybudowano hutę w Kuźnicach, a w rok później w Kościelisku. Niestety (lub na szczęście) złoża rud żelaza wyczerpały się w II połowie XIX wieku, więc huty pozamykano. Według pierwszego miarodajnego spisu przeprowadzonego w 1818 roku, Zakopane wraz z Kościeliskiem liczyło już 340 domów, 445 rodzin, w tym 871 mężczyzn i 934 kobiet. Paradoksalnie wraz z zamknięciem zakładów przemysłowych rozpoczął się rozkwit Zakopanego gdyż drugiej połowie XIX wieku właściwości klimatyczne Zakopanego zaczął popularyzować Tytus Chałubiński. Robił to na tyle skutecznie iż, w 1886 roku Zakopane zostało uznane za uzdrowisko. Toteż kiedy w 1889 roku Zakopane liczyło już 3000 mieszkańców kupił je na licytacji (oczywiście wraz z dużą częścią Tatr) hrabia Władysław Zamoyski, zwany też czasami "mężem opatrznościowym" Tatr Polskich. Zamoyski stworzył miedzy innym podwaliny obecnego Zakopieńskiego Parku Narodowego.